Omdat afscheid nemen om mensen draait.

Als ik doodga mogen jullie me wel cremeren. En dan de as uitstrooien op een mooie plek in de natuur. Ik vind het een mooi idee dat het daarmee afgerond is. Terug naar de natuur, niks meer terug te vinden, geen plek meer innemen.Maar nabestaanden hebben dan geen plek om nog naartoe te kunnen gaan. Dat is een van de redenen dat mensen kiezen voor begraven. Een plek om iemand te herdenken. Maar is die mogelijkheid er na een crematie dan niet? Integendeel, ook met as zijn er heel veel mogelijkheden!

Nog niet zo lang geleden werkte ik in een crematorium. Steeds vaker zagen we daar dat een familie hun dierbare graag tot het allerlaatst wilde begeleiden. Dus tot de start van het crematieproces. Maar hoe gaat dat dan precies? En moet je dat wel willen?

Iemand vroeg me laatst, als er iemand overlijdt die geen familie heeft, hoe gaat dat dan? Het is een trieste situatie, maar het komt voor. Geen familie, geen partner, geen vrienden om de uitvaart te regelen. Gelukkig leven we in een land waar dat best netjes geregeld is.

Betrek je kinderen bij de uitvaart van hun opa of oma, of hou je ze uit bescherming toch liever een beetje op afstand? Hou je ze uit de buurt omdat ze het eng vinden, of ontneem je ze dan de kans op een goed afscheid?